Beter laat dan ooit: Het zomerpaleis

‘winter is coming’

Vanuit een kaal en ongezellig vliegveld schrijf ik nu mijn laatste blogzijde. Toch wel handig om een mooie labtop te hebben ☺
Op onze laatste dag in Beijing besloten we om naar het zomerpaleis te gaan. De ochtend verliep rustig en nadat we bij holiland (lijkt bijna op holland) wat zoete broodjes gehaald hadden, gingen we op weg. We waren ondertussen al aardig thuis in het metrostelsel, ingang A, kaartje kopen, controle, jezelf in de metro wurmen en je staande houden tussen al die mensen die je aangapen. Zeker nog nooit een buitenlander gezien!! Oke, we kwamen inderdaad heel weinig buitenlanders tegen in deze wereldstad.
Het weer viel een beetje tegen vandaag, het was bewolkt (toch smog?) en zonder de zon was het een stuk kouder dan gisteren, flink doorstappen dus. Het zomerpaleis was weer een wirwar van straatjes en gebouwtjes. De lange corridor liep langs het water en we voelden ons net de keizer, alleen dan wat kouder. Op het meer zagen we een bootje met soldaten, zou Obama daar inzitten???
Je kon ook nog naar de tempel van de Boeddha, dus een ticket gekocht en toen door de poort, het bruggetje over, langs het voorportaal, over het plein, langs de hal, over het plein en dan omhoog, naar het eerste gebouw, omhoog , naar het tweede gebouw, omhoog en dan weer omhoog en daar was de boddishatva met de vele armen. Het uitzicht was wel weer fenomenaal. Het paleis beneden ons, met alle hoofd- en zijgebouwen en bomen en op de achtergrond het meer. Jammer dat het zo heiig was. De tuinen zijn we niet meer in geweest want we hadden het, ondanks al dat geklim, toch wel koud gekregen. Op de terugweg konden we de verleiding van de Mc D niet weerstaan en hebben schielijk frietjes en een cola naar binnen gewerkt.
Terug bij het hotel zijn we inderdaad weer even de zwarte markt ingegaan en weer vanalles meegenomen ☺, ik hoop dat de kadootjes bevallen.
Om de hoek zijn we weer wezen eten, Klaas Jan had zijn jas aangehouden want het was koud in het restaurant. Ach zo zitten alle chinesen er tenslotte ook bij. En eerlijk is eerlijk, ik had 3 sjaaltjes om, winter is coming!
Tja en nu zitten we dus op het vliegveld te wachten tot we kunnen inchecken. Het is tijd om naar huis te gaan.

Nelleke, vrijdag 7 november.

Advertenties

Zwaaien naar Nelleke

Pfffff ik zit bij de gate. Na een dag hollen toch nog een uurtje over. Vanochtend zat ik om 8 uur aan tafel bij mn oude werkgever NIZO voor overleg over een mooi nieuw chocolade project. Om elf uur op de campus van Wageningen om met FrieslandCampina te overleggen. Ook daar moeten nieuwe projecten komen. Tussendoor de laatste details voor mn reis geregeld.

s’Middags overhemden strijken, tas inpakken en nog een paar boodschappen gedaan. Lekkere makreelsalade gemaakt en de laatste zaken voor de schaatsclub geregeld. En daar staat Simone voor mn neus … Kwart over vier …. Help … alles in de auto en naar het clubhuis om iedereen in de bus te helpen. Als de bus weg is rijd ik naar Amsterdam, Jim neemt de auto over bij de vu en ik ga verder met de trein. Op schiphol loopt alles gelukkig gesmeerd.

Eindelijk tijd om me even in te leven in deze reis. Vrijdag heb ik een invited lecture in Seoul, daar ga ik donderdag pas heen want eerst vlieg ik nu naar tokyo. Zondag heb ik vrij dus ik moet nog even uitzoeken waar ik het beste naar toe kan. In tokyo ga ik met onze Japanse vertegenwoordigster een heel rijtje bedrijven langs. woensdag is er ook nog een beurs geloof ik. De reis wordt door de koreanen betaald en ik heb zowaar een business class ticket, dus met een beetje goede wil kan ik aardig slapen zometeen.

In de lucht kruis ik Nelleke, die terugvliegt uit Bejing, ik zal naar elk vliegtuig dat ik zie zwaaien. Gek idee dat ze over een paar uur hier op schiphol rondloopt. Volgens mij begint het boarden nu

APEC weather and check, check, double check

We hebben veel geluk hier, het is prachtig weer in Beijing, de zon schijnt en de lucht is helder. Er is namelijk een grote conferentie op dit moment in Beijing, de APEC meeting. Alle belangrijke regeringsleiders zijn aanwezig, Obama, Poetin enz. Om toch weer netjes voor de dag te komen heeft de chinese regering de fabrieken al een week stilgelegd en de inwoners van Beijing een vrije dag gegeven met een gratis treinkaartje naar het platteland. Ook rijden er minder auto’s in de stad, vandaag de oneven nummerborden en morgen de even, enz. Dit alles heeft tot gevolg dat er veel minder smog is dan anders, heel veel minder smog! Dit prachtige herfstweer heeft dus ook een aparte naam gekregen:
APEC weather!
Vandaag gaan we naar de verboden stad, en zoals je al zult vermoeden uit de titel boven, kom je er niet zomaar in. Eerst met de metro, de eerste controle, net als in het vliegtuig, met body scanner en al! Toen wilden we het grote plein op, weer controle,…… oversteken?……Weer controle. Kaartje kopen en de verboden stad in,…… tassen door de scanner. Tempel bekijken? Kaartje kopen en weer controle……. :-@
De Forbidden City is werkelijk indrukwekkend, prachtig, al die beschilderde gebouwen en doorgangen en in de grote hallen, in het midden een troon voor de keizer. We zijn ook door de meer achteraf gelegen straatjes en gebouwtjes gelopen en overal hoekjes met bomen en kleine doorgangetjes. Een goede fotograaf kan hier zijn hart ophalen (hint!). Via de keizerlijke tuin zijn we naar de kolenheuvel gegaan en hebben we de heuvel beklommen om het uitzicht over de stad (verboden en nieuw) te bewonderen en even in het zonnetje zitten genieten. Via de westelijke uitgang zijn we naar het park van de witte pagode gelopen. De weg voerde ons langs allerlei chinese winkeltje die hun koopwaar buiten hadden uitgestald: Chinese jasjes, koekjes, noten en gedroogde vruchten en gesuikerde hawthorns. Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb koeken en gedroogde vruchten gekocht, lekkerrrrr! Om bij de witte pagode te komen moesten we via het rotspad weer naar boven klimmen, daarboven bleek de pagode helaas toch zo wit niet meer. Weer beneden wierpen we nog een laatste blik naar boven en toen lag de witte pagode er toch wel heel sereen bij op de berg……..de fotos zullen dit bewijzen.
S’ avonds hebben we om de hoek bij het hotel gegeten in een authentiek chinees restaurant. Toen we binnenkwamen werden van schrik achterin geplaatst, om de hoek, bij de keuken. Onze ober sprak natuurlijk geen Engels, maar gelukkig had de menukaart plaatjes. Zoals gebruikelijk de afgelopen maaltijden bestelden we 4 gerechten, zonder een spier te vertrekken nam de ober de bestelling op en kwam even later met 4 enorme borden met eten aanzetten, oeps, dat was dus voor minimaal 4 personen genoeg. Het smaakte wel weer lekker en met nieuwe energie zijn we toen gaan winkelen. De eerste ‘mall’ had alleen maar kleding. Aan de overkant van de zat de KFC en Mc D en een holiland met cake en taart. Toen we via een andere deur naar buiten wilden kwamen we in de chinese ‘ zwarte markt’ terecht! De blingbling schitterde je tegemoed en de kraaltjes, armbandjes, haarspeldjes schreeuwden om aandacht. Op de tweede verdieping was er een kraampje met zijden sjaaltjes…….Klaas jan heeft me net op tijd weggesleurd anders had ik de hele kraam leeggekocht ☹.
…….Misschien ga ik er morgen toch nog een keer langs ☺.
Welterusten.

Nelleke 6 nov

From here to there and back again

Vandaag gaan we weer terug naar Beijing, maar eerst hebben we een wandeling door de buurt gemaakt en een locale chinese supermarkt bezocht. Het was lasting zoeken tussen al die chinese tekens, maa rik heb mijn hawthorn sap, jam en gedroogde vruchten gevonden. Ik ben benieuwd of jullie het ook lekker zullen vinden. Ook hebben we zoete broodjes voor van middag gekocht en koekjes voor bij de koffie. We hadden afgesproken met de meiden bij de starbucks, maar onderweg kwam ik een massage stoel tegen en ik heb me lekker laten masseren!!
Uit eindelijk hebben we in de ‘mall’ een spaje gedronken en toen zijn we teruggegaan naar het hotel om de koffers te halen. Van daaruit gingen we twee aan twee met de taxi naar het station om daar de bus te pakken naar het hoofd station. Klaas Jan en Marije stapten in de eerste taxi, maar niet voordat Juliette aan de taxichaffeur een regel met chinese tekekns heeeft laten zien waar op stond waar ze naar toe moesten. Wij, Juliette en ik, namen de volgende taxi en weer de chinese tekens onder de neus van de chauffeur gehouden, hij knikte dus het zal wel goed zijn. Taxi chauffeurs en bus chauffeurs spreken absoluut geen engels, dus met plaatjes en chinese tekens moet je je einddoel duidelijk proberen te maken. Het was een korte rit, we waren er zo, toen was het wachten op de andere twee. Die bleven wel heel lang weg, zou de taxichauffeur het wel goed begrepen hebben??…….. Dus niet, Marije heft een vriend moeten bellen die chinees kon praten om met de taxi chauffeur te overleggen en hem te laten omkeren. Dat heeft zeker zo’n 20 minuten gekost en ondertussen vreesden Juliette en ik het ergste, maar dat hebben we niet tegen elkaar gezegd :-/
Eind goed al goed en toen hadden we gelukkig nog optijd de bus naar het hoofdstation, dat zou nogeen rit van 60 minuten worden. OP het hoofdstation warden we drie keer gecontroleerd en een keer gefouilleerd, het is maar dat je het weet, veiligheid voor alles hier. Weer wachten in de hal, dan wachten in de rij voor de poortjes en dan dringen naar het perron en de trein in. De trein ging lekker snel, wel 260 km/uur, dus met 45 minuten waren we in Beijing. Toen weer wachten in de rij voor de taxi en met een plattegrondje probeerden we de plek van het hotel aan te wijzen. Heel erg overtuigd knikte de taxichauffeur niet en hij probeerde nog wat alternatieve plekken aan te wijzen, maar dat begrepen we gelukkig niet en zo kwmane we toch op de geode plek terecht ☺
Na een klein rondje gelopen te hebben kwamen we tegelijk met Zheng Zheng (George) en Zhang Zhao (Rockmao) bij het hotel weer aan. Ik herkende ze meteeen, ze waren nog geen spat veranderd. Gelijk kwamen de verhalen los en we hebben de hele avond heerlijk zitten praten. Het eten wat trouwens ook heel bijzonder, peking eend natuurlijk om in een ‘pannekoekje’ te wikkelen, en ook babi pangang, heerlijk sappig en knapperig en zonder die rooie saus, vlees in gong bao suas, maar dan oneindig veel lekkerder en smaakvoller dan de hollandse versie, pannekoekjes met sesampasta, tofu in een deegjasje, ‘toona’ kiemplantjes salade, en nog wat gerechtjes. Ontzettend lekker!! Heel apart waren ook de ‘Green Sechuan pepper’ korrels die prikkelden op de tong! Die ga ik morgen zoeken in de supermarket.
Weer terug in het hotel heb ik mezelf op een koje the met een vers fruit taartje getracteerd en in stilte heb ik zitten nagenieten van deze heerlijke avond.

Nelleke, Woensdag 5 november

Chinese gewoontes

Gisteren heb ik het al over het toeteren op straat gehad, dat gebeurd in andere landen ook wel, maar het rochelen en spugen is toch wel even anders. De fluimen vliegen om je oren. Daarnaast zijn de ‘franse’ toiletten ook geen aanbeveling, wc papier is er sowieso niet. Ook niet op de universiteit. En een slot op de deur is ook niet. Welstaat het raam wagenwijd open om de frisse (smog) lucht binnen te laten.
Fris was het dus wel vanmorgen op de universiteit, alle ramen stonden open en de verwarming gaat pas half november aan. Ik was blij dat ik mijn hempje aangetrokken had en een sjaaltje bij me had. De chinesen hebben het ook koud, die blijven gewoon met hun jas aan zitten. Dat deden ze in Nederland ook altijd tijdens de colleges ;-), ik heb dat nooit begrepen, maar nu dus wel. Toch wel apart om een vergadering te hebben met de chinese professoren en universiteits bestuurders die allemaal hun jas aan houden, net of ze zo weer weg moeten.
Na de vergadering moest Marije een examen maken bij Klaas Jan en ik ging praten met Jianjun. Hij heeft bij Guusje gewerkt en werkt nog steeds met haar samen. Hij vond het ook wel leuk om Nederlandse studenten te krijgen en hij doet interessant onderzoek, misschien dat we wat kunnen regelen. Daarna zijn we voor de lunch naar de mensa gegaan, een 3 verdiepingen tellende eetfabriek. De derde etage was voor de docenten en we schoven aan aan moeten tafels, we hadden veel bekijks, in Baoding zijn (bijna) geen buitenlanders. Onze blonde nederlandse studentes vertelden dat ze ook altijd veel bekijks hadden en dat mensen aan hun haar voelden. Na de lunch hebben we op het lab rondgelopen en de nieuwe -80 bewonderd. Tegen die tijd was het 14.30 en zouden we onze presentaties geen. Klaas Jan was zijn stick vergeten 😦 en vanochtend ook al zijn witte overhemd :-((. Het zat hem even niet mee en de presentatie werd ook nog eens in het Chinees vertaald dus hij moest zijn verhaal ook nog wat inkorten, het duurde allemaal wat langer dan gepland. Daarna was ik aan de beurt en met wat grappen was iedereen weer bij de les. De GMOs riepen zelfs wat vragen op en daar was ik erg verheugd over, dat doen de chinese studenten namelijk niet zo gauw, vragen stellen. Toen er een discussie ontstond heb ik beloofd volgend jaar terug te komen 🙂 maar de prof zei gauw dat de studenten dan al afgestudeerd waren.
Vervolgens zijn we naar het huis van de studenten gegaan. Ze wonen in een gezellige volksbuurt met verkopers op straat en de supermarkt op de hoek, het was heerlijk om daar even door een chinese straat te wandelen en alle koopwaar te bewonderen. Morgen hawthorn candy uitproberen.
Het diner was ook weer een belevenis. Midden in de tafel zat een draaischijf. Alle gerechten kwamen daar op te staan en steeds draaide iets nieuws voor je langs om te proberen. De peking eend moesten Klaas Jan en ik als eerste van nemen, dat was het speciaalste gerecht en de vereerde gasten mogen dan als eerste proeven, zo gaat dat in china. Tussendoor werden de kleine glaasjes met drank gevuld en vrij snel achter elkaar moest je allemaal 3 shotjes nemen van een soort jenever. Helaas was dat niet aan mij besteed, maar klaas Jan en de studentes deden dapper mee. Daarna kon je een toast uitbrengen met iemand aan tafel en dan natuurlijk samen weer een shotje drinken. Zo ging je proostend met iedereen de tafel langs. Binnen een uur ben je toeterlazerus!!! EN dan te bedenken dat de chinezen helemaal niet tegen alcohol kunnen, en nederlanders ook niet met deze snelheid, hahahaha.
Kortom de avond was reuze gezellig en een waar feestje en een mooi chinees gebruik om mee naar huis te nemen.
Nelleke 4 nov 2014

China here I come!

Wat een luxe, na een lange reis lig ik nu op bed met mijn nieuwe
labtop dit verhaal te typen. Alles werkt! De wifi is gevonden, hotmail werkt en de blog heb ik ook te pakken. Op de achtergrond hoor ik het verkeer razen en vooral toeteren, dat is erg nodig hier, want tussen alle autos schieten steeds fietsers en voetgangers voorbij. Ik zit oude 21ste verdieping en heb een indrukwekkend uitzicht op de gigantische stad Baoding, de gele deken die erboven hangt is de smog, soms zie je het volgende flatgebouw niet omdat de smog zo dicht is. Vandaag hebben we geluk, het is helder, al de tweede dag op rij!
De reis was lang maar voorspoedig, zowaar heb ik nog een beetje kunnen slapen in het vliegtuig. OP het vliegveld van Beijing hadden we wat zitten treuzelen en onze douane rij was natuurlijk de langzaamste. Dus toen we aankwamen bij de band was die al helemaal leeg. Gelukkig was iemand zo aardig geweest om onze koffers op een karretje te zetten dus we konden ze zo meenemen, wat een service in China 🙂
Toen moesten we de juiste bus zoeken. We hadden de plaatsnaam Baoding in het chinees mee om te vragen waar we heen moesten. Er spreken maar heel weinig mensen engels, dat valt wel tegen. De busrit duurde inderdaad 3 uur, zonder plaspauze onderweg :-(. Wat een rommeltje is China en wat een stof overal. Er zijn vele flatgebouwen in aanbouw, steeds meteen een groepje van 10 dezelfde. Kleine landbouwplotjes gezien onderweg en mannetjes op fietsen met torenhoog plastic flessen achterop. En overal enorme reclameborden. Op de achtergrond van de stad zie je de bergen. En opeens waren we er…..in een winkelstraat met overal verkeer om ons heen hebben we op prof Du staan wachten en die had Marije en Juliette mee. Leuk om ze weer te zien! Ze hebben ons naar het hotel gebracht, daar hebben we de plannen voor morgen gemaakt en straks gaan we met de meiden uit eten, gezellig. En nu ga ik eerst douchen om al het reiszweet en vooral reisstof van me af te wassen en weer een beetje fris aan de avond te beginnen. Ik ben benieuwd wat we te eten krijgen!

Nelleke 3 november 2014

De plantentuin van Meise

Vandaag is toch echt de laatste vakantie dag. Er moest nog wel wat groens gebeuren dus zijn we naar de Nationale plantentuin van Belgie in Meise gegaan. Meise ligt net boven Brussel dus vanuit Gent waren we er zo. De tussenstop bij Mar was reuze gezellig en het was heerlijk om de hele familie zo even te zien. Het was schitterend weer vandaag en de botanische tuin stond er prachtig bij in het zonnetje. Met de fotocameras in de aanslag liepen we rond. Er waren veel speciale bomen en de tropische plantenkas was weldadig. Het nieuwe gedeelte waar ook de evolutie van de planten stond uitgebeeld was ook prachtig en ik kon mooi even mijn kennis testen en weer nieuwe plantensoorten bekijken. Er stonden vele soorten araucaria’s en natuurlijk een wollemi pine, en de boomvarens blijven indrukwekkend. Ook de mammoetboom hebben we weer gezien. De collectie eiken heb ik niet allemaal gefotografeerd en ook niet al die gymnospermen in het pinetum, dat moet ik maar een andere keer doen. Ik kom hier zeker terug!
Met twee uur rijden waren we weer thuis en hier is alles weer als vanouds, het gras is te lang en er ligt weer een stapel wasgoed. De zolder schiet al flink op, de muur is nu klaar en de leidingen voor de elektriciteit zijn getrokken. Woensdag komt Paul weer en dan gaat hij waarschijnlijk het plafond erin zetten, afwachten maar.
Volgens de weersverwachting komen er nu een paar heerlijke warme dagen aan. We proberen het vakantiegevoel nog even vast te houden en nog even lekker te relaxen thuis en we zullen ook vast nog een keer gaan fietsen. Maar nu verheug ik me al op de heerlijke douche straks, mijn schone, gewassen haren en het zachte bed vanavond.

20120723-211041.jpg

Nog een dag extra?

Eigenlijk wilde we nog niet echt weg, want dan is de vakantie voorbij. Dus bleven we vanochtend plakken op de camping, kletsen met de nieuwe buren, kletsen met Hinke en Tjeerd, langzaam inpakken, kletsen met cyril. Maar gelukkig verzon Nelleke de beste truc! We gaan bij Marja langs! Zo kan de vakantie mss toch nog één of twee dagen langer duren. Zo gezegd zo gedaan. En het scheelt nog twee uur rijden ook. Probleempje is dat Opa zn telefoon niet bereikbaar is en dat we geen telefoonnummer van Mar en Erik hebben. Dus we gaan maar op goed geluk aanbellen en kijken wat er gebeurt ….

Gelukt dus! We werden met open armen ontvangen en de bbq ging toch al aan! Opa en oma zijn er ook dus het is een gezellige boel. Nog even tennissen na het eten en nu het hele huis op stelten. Mar en en Erik moeten morgen weer werken. Wij leggen het luchtbed wel ergens neer. Morgen gaan we nog naar de tuinen van Meise en dan door naar huis.

20120722-220222.jpg

20120722-220234.jpg

20120722-220314.jpg

De laatste dingen

Vanmorgen zag het er gelukkig weer beter uit. Het was vannacht wel koud geweest en de extra deken erbij maakte het lekker warm. En nu scheen de zon weer en hebben we in het zonnetje ontbeten. We hebben vanaf ons terras een goed uitzicht op de toilet/washokken. Het was er weer druk, niet met gasten, maar met weer een andere loodgieter, wat was er nu weer aan de hand? De hele tijd dat we hier waren konden we de douches niet gebruiken omdat er geen warm water was. Iedere dag kwam erdan ook een andere loodgieter die het wel even zou komen maken, maar dat bleek niet zo simpel en iedere dag werd ons weer door Cyril beloofd dat we ‘demain’ konden douchen. Nou, gisteravond was het dan eindelijk zover. Ik had het douchehok helemaal voor mezelf alleen om 11uur s’avonds, heerlijk. Nu is er dus weer iets anders aan de hand, het water schijnt nu weer te heet te zijn!!
Vandaag willen we weer een eindje gaan fietsen, we gaan Nolay weer proberen. De weg loopt langzaam omhoog over 10km en gaat dwars door de wijnvelden en langs pittoresque dorpjes die je beneden in de vallei ziet liggen. We fietsen weer door de spoortunnel en langs het station van Paris l’Hopital en dan de weg naar beneden naar Nolay. We herkennen het dorpje vaag, linkaf, rechtsaf en dan op de rotonde linksaf, naar de camping, weer naar beneden en daar is het water……
We hebben daar lekker gelunched met pate de grandmère en even een rondje gelopen langs het water en dan weer op de fiets voor de lange weg terug naar beneden, maar eerst moeten we natuurlijk omhoog! Zo dat hebben we gehad!
We waren bij a op de camping en toen zag Ronald pruimen hangen, oh als knikkers zo groot. Mirabellem dus! Snel geplukt voor in de jammmmmmm

Nu naar het volgende op ons todo lijstje, DE WIJN. We hebben namelijk al de hele week de lege fles van de Grenier a Sel in de auto liggen, die zo lekker was! Op de camping even gegoogled op domaine pagnotta Chagny en warempel, het adres was snel gevonden. De ingang ter plekke bleek lastiger maar na wat heen en weer lopen werden we toch binnengelaten. Daar lagen de flessen op ons te wachten en behalve een doos Rully hebben we ook een doos Givry pinot noir meegenomen. Daar hebben we de helft in gedachte al weer van weggegeven dus dat gaat snel. Voordat we op de camping waren ook nog even bij het tuincentrum gestopt. Daar hebben we 5 spiraalvormige staken van 1.8 meter gekocht. Ze passen maar net in de auto… Voor de tomaten en de doperwten in de tuin. Volgens Nelleke kan je ze niet in nederland krijgen?

Voor ons laatste campingmaal Nog 1 x de bbq aangemaakt. Met veel rook zodat alle verse gasten gelijk spijt hadden dat ze niet een ander plekje gekozen hadden! Ik geloof dat we geluk hebben want er liep net een jongen rond die afwasservice deed! Voor 1 euro! Dus dat gaan we uitproberen

20120722-111111.jpg

20120721-201148.jpg

Oude bekenden

Het was vanmorgen saai weer, grauw, beetje blauw, beetje kou. Het is dan beter om in bed te blijven liggen en boekjes te lezen, maar mijn wederhelft denkt daar anders over. Hij vindt het dan tijd om te fietsen! En omdat het vakantie is mag iedereen doen waar hij/zij zelf zin in heeft. Na de lunch wilden we toch samen ook nog even een rondje fietsen, naar Nolay over de oudespoorlijn. Maar in Santeney was de lucht grauw zonder blauw en begon het te regenen. Snel teruggefietst naar de camping 28 gemiddeld….ofzo. Toen in de auto gesprongen naar……….Germolles. Dat was toch eigenlijk het enige kasteel wat we opnieuw wilden bezoeken. We waren nieuwsgierig naar de nieuwe opbouw boven de kapel. De rondleiding was nog net als eerst, hij kletste aan een stuk door en langzaam herinnerde we ons de weer de verhalen van Margerite en Philippe en Cretien de Troye. Het was mooi om alles weer te zien. Ook onze gastheer was verheugd over het feit dat we teruggekomen waren om zijn kasteel weer te zien en hij verzekerde ons dat als we over 2jaar weer kwamen dat er dan weer een hoop gerestaureerd zou zijn…..we zullen zien…..
Toen kwam er een berichtje van Simone tussendoor, het is altijd leuk om mailtjes en smsjes van de kinderen te krijgen en te horen dat het goed met ze gaat en dat ze ook een leuke tijd hebben. Het is toch wel spannend dat we allemaal zo ver weg van elkaar zijn deze vakantie en onwennig dat we leuke momenten niet samen kunnen delen. Maar des te meer hebben we elkaar te vertellen straks na de vakantie!
Ondertussen regende het nog steeds dus er moest een snelle doch voedzame maaltijd gemaakt worden. Met vissoep en crevettes was dat weer prima gelukt. Daarna zijn we op de koffiegegaan bij Tjeerd en Hinke, 2 pensionados uit Friesland. Het was weer een gezellige avond met een paar goede oude moppen toe.
campingpanorama!

20120721-104412.jpg